غربت دیرینه ام را با تو قسمت می کنم

تا ابد با درد و رنج خویش خلوت می کنم

رفتی و با رفتنت کاخ دلم ویرانه شد

من در این ویرانه ها احساس غربت میکنم

باور نکن تنهاییت را، من در تو پنهانم تو در من

از من به من نزدیکتر تو، از تو به تو نزدیکتر من

باور نکن تنهاییت را، تا یک دل و یک درد داریم

تا در عبور از کوچه عشق بر دوش هم سر میگذاریم

دل تاب تنهایی ندارد، باور نکن تنهاییت را

هر جای این دنیا که باشی، من با توام تنهای تنها

من با توام هرجا که هستی، حتی اگر با هم نباشیم

حتی اگر یک لحظه یک روز، با هم در این عالم نباشیم

این خانه را بگذار و بگذر، با من بیا تا کعبه دل

باور نکن تنهاییت را،  من با توام منزل به منزل     

سر سبز دل از شاخه بریدم، تو چه کردی؟
افتادم و بر خاک رسیدم، تو چه کردی؟

من شور و شر موج و تو سر سختی ساحل
روزی که به سوی تو دویدم، تو چه کردی؟

هر کس به تو از شوق فرستاد پیامی
من قاصد خود بودم و دیدم تو چه کردی

مغرور، ولی دست به دامان رقیبان
رسوا شدم و طعنه شنیدم، تو چه کردی؟

«تنهایی و رسوایی»، «بی مهری و آزار»
ای عشق، ببین من چه کشیدم تو چه کردی

                                                                                                   فاضل نظری