بیا وقتی برای عشق،هورا می کشد احساس
به روی اجتماع بغض حسرت،گاز اشک آور بیاندازیم
بیا باخود بیاندیشیم اگریک روز تمام جاده های عشق را بستند؛
اگر یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید؛
اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد؛
اگر یک شب شقایق مرد؛
تکلیف دل ما چیست؟
و من احساس سرخی می کنم چندیست
و من از چند شبنم پیش در خوابم نزول عشق را دیدم
چرا بعضی برای عشق،دلهاشان نمی لرزد؟
چرابعضی نمی دانند که این دنیا به تار موی یک عاشق نمی ارزد؟
چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است
و در آن ذکر هم یاد خدا خالیست؟
و گویی میوه اخلاصشان کال است
چرا شغل شریف و رایج این عصر رجالیست؟
چرا در اقتصادِ راکدِ احساسِ این مکاره بازاران
صداقت نیز دلالیست؟

ای که از کلک هنر نقش  دل انگیز خدایی

 حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی

گفته  بودم  جگرم  خون  نکنی  باز  کجایی

                " من ندانستم از اول که تو بی مهر و  وفایی "

                " عهد نابستن  از  آن  به  که  ببندی  و نیایی"

 مدعی  طعنه  زند  در  غم عشق توزیادم

 وین نداند که من از بهرغم عشق تو زادم

 نغمه  بلبل   شیراز   نرفته ست    ز  یادم

               " دوستان  منع  کنندم  که چرا دل به تو دادم"

               " باید اول به تو گفتن که چنین  خوب چرایی"

 تیر  را   قوت   پرهیز    نباشد   ز   نشانه

مرغ مسکین چه کند گر نرود  در  پی دانه

 پای عاشق نتوان بست به  افسون و فسانه

               "ای  که  گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه"

               "ما کجاییم  در این  بحر  تفکر تو کجایی"

 تا  فکندم  به   سر   کوی   وفا  رخت  اقامت

 عمربی دوست ندامت شد و با دوست  غرامت

 سر وجان و زر وجاهم همه گو رو به سلامت

              " عشق و درویشی وانگشت نمایی و ملامت"

              "همه  سهل  است  تحمل  نکنم  با ر  جدایی"

 درد  بیمار  نپرسند  به  شهر  تو  طبیبان

 کس در این شهر ندارد سر تیمار غریبان

 نتوان گفت  غم  از بیم  رقیبان  به حبیبان

              " حلقه بر در نتوانم زدن از  بیم رقیبان"

              " این توانم که بیایم سر کویت به گدایی"

 گرد  گلزار رخ  توست  غبار  خط  ریحان

 چون نگارین خط تهذیب به دیباچه ی قرآن

 ای لبت آیه ی رحمت  دهنت نقطه ی ایمان

              " آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان"

              " که  دل  اهل  نظر  برد  که  سریست   خدایی "

 هر شب  هجر بر آنم  که   اگر   وصل  بجویم

 همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم

 لیک  مدهوش  شوم  چون سر زلف تو ببویم

              "گفته  بودم  چو  بیایی غم دل با تو بگویم

              "چه بگویم غمم از دل برود چون تو بیایی"

 چرخ امشب که به کام دل ما خواسته گشتن

 دامن  وصل  تو نتوان  به  رقیبان تو هشتن

 نتوان  از  تو  برای   دل  همسایه    گذشتن

             " شمع را باید از این خانه برون بردن و گشتن"

             " تا که  همسایه  نداند  که  تو  در  خانه   مایی"

 سعدی این گفت و شد از گفته ی خود باز پشیمان

 که  مریض  تب  عشق  تو  هدر  گوید  و  هذیان

 به    شب   تیره    نهفتن    نتوان   ماه   درخشان

             " کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان"

             "پرتو روی  تو گوید که تو در خانه مایی"

 نرگس  مست   تو  مستوری  مردم  نگزیند

 دست گلچین نرسد  تا گلی از  شاخ تو چیند

 جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت ننشیند

              "پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند"

              "تو بزرگی و در آیینه ی  کوچک ننمایی"

 نازم آن سر که چو گیسوی تو  در پای  تو ریزد

 نازم  آن  پای  که  از  گوی  وفای    تو   نخیزد

 شهریار  آن  نه  که  با  لشگر  عشق  تو ستیزد

               "سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد"

              "تا  بدانست  که  در  بند  تو خوشتر ز رهایی"

                                                                    "شهریار"

دیوانگی

یارب مرا یاری بده، تا خوب آزارش کنم

هجرش دهم زجرش دهم، خوارش کنم زارش کنم

از بوسه های آتشین، وز خنده های دلنشین

صد شعله در جانش زنم، صد فتنه در کارش کنم

در پیش چشمش ساغری، گیرم ز دست دلبری

از رشک، آزارش دهم، وزغصه بیمارش کنم

بندی بپایش افکنم، گویم خداوندش منم

چون بنده در سودای زر، کالای بازارش کنم

گوید مَیفزا قهر خود، گویم بکاهم مهر خود

گوید که کمتر کن جفا، گویم که بسیارش کنم

هر شامگه در خانه یی، چابک تر از پروانه یی

رقصم بر ِ بیگانه یی، وز خویش بیزارش کنم

چون بینم آن شیدای من، فارغ شد از سودای من

منزل کنم در کوی او، باشد که دیدارش کنم

گیسوی خود افشان کنم، جادوی خود گریان کنم

با گونه گون سوگند ها، بار دگر یارش کنم

چون یار شد بار دگر، کوشم به آزار دگر

تا این دل دیوانه را، راضی ز آزارش کنم.

جواب ابراهیم صهبا به سیمین بهبهانی:



یارت شوم ، یارت شوم ، هر چند آزارم کنی

نازت کشم ، نازت کشم ، گر در جهان خوارم کنی

بر من پسندی گر منم ، دل را نسازم غرق غم

باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بیمارم کنی

گر رانیم از کوی خود ، ور باز خوانی سوی خود

با قهر و مهرت خوشدلم کز عشق بیمارم کنی

من طایر پر بسته ام ، در کنج غم بنشسته ام

من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کنی

من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام

یار من دلداده شو ، تا با بلا یارم کنی

ما را چو کردی امتحان ، ناچار گردی مهربان

رحم آخر ای آرام جان ، بر این دل زارم کنی

گر حال دشنامم دهی ، روز دگر جانم دهی

کامم دهی ، کامم دهی ، الطاف بسیارم کنی

در سکوت دلنشین نیمه شب،
می گذشتیم از میان کوچه ها.
راز گویان، هر دو غمگین، هر دو شاد
هر دو بودیم از همه عالم جدا.
تکیه بر بازوی من می داد گرم،
شعله ور از سوز خواهش ها تنش.
لرزشی بر جان من می ریخت نرم،
ناز آن بازو به بازو رفتنش!
در نگاهش، با همه پرهیز و شرم،
برق می زد آرزوئی دلنشین.
در دل من با همه افسردگی،
موج می زد اشتیاقی آتشین.
زیر نور ماه - دور از چشم غیر -
چشم ها بر یکدیگر می دوختیم.
هر نفس صد راز می گفتیم و، باز
در تب نا گفته ها می سوختیم.
نسترن ها، از سر دیوارها،
سر کشیدند از صدای پای ما.
ماه، می پائیدمان از روی بام
عشق، می جوشید در رگ های ما
سایه ها مان، مهربان تر، بی دریغ
یکدیگر را تنگ در بر داشتند
تا میان کوچه ای - با صد ملال -
دست از آغوش هم برداشتند!
باز هنگام جدائی در رسید.
سینه ها لرزان شد و دل ها شکست
خنده ها در لرزش لب ها گریخت
اشک ها بر روی رؤیا ها نشست!
چشم جان من، به ناکامی گریست
برق اشکی در نگاه او دوید،
نسترن ها سر به زیر انداختند!
ماه را ابری به کام خود کشید.
تشنه، تنها، خسته جان، آشفته حال
در دل شب می سپردم راه خویش
تا بگریم در غمش دیوانه وار،
خلوتی می خواستم دلخواه خویش!



فریدون مشیری

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

 که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

 من از طعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد

 و خاصیت عشق این است

 کسی نیست

 بیا زندگی را بدزدیم آن وقت

میان دو دیدار قسمت کنیم

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

بیا زودتر چیزها را ببینیم

ببین عقرباک های فواره در صفحه ساعت حوض

زمان را به گردی بدل می کنند

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را

 مرا گرم کن

می نویسم (( د ی د ار )) تو اگر بی من و دلتنگ منی ... یک به یک فاصله ها را بردار

...تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم...

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو بوده به دیگران برسد

چه می کنی اگر او را که خواسته ای یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که ...! نه نفرین نمی کنم نکند

به آنکه عاشق او بوده ام زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

شعری از شاعر مرحوم نجمه زارع

هر چه بر من گذشت حقم بود من از این بیشتر سزاوارم 

تو گناهی نداری ای زیبا مرگ بر من که دوستت دارم